Bazen yaşamına dışarıdan bakıldığında her şey aynıymış gibi görünür.Aynı insanlar, aynı şehir, aynı rutinler…Ve içimizde bir şey sessizce değişmeye başlar.Kelimelere dökülmez ama kalbimizin derinlerinde bir çağrı yankılanır.Ne tam huzursuzluktur bu, ne de yalnızca bir arayış…Daha çok bir hatırlayış

Hayatta öyle anlar olur ki…Sanki bir kavşakta durup ileriye bakarsın ama hiçbir yön netleşmez.Zihin konuşur, duygu çağırır, sezgi hafifçe fısıldar…ama üçü birden konuştuğunda insan kendi iç sesini bile işitemez hale gelir.Zihin otomatiğe bağlar, duygular kendimizden dahi saklanmak ister ve sezgi dış